Anima Prime

Gierka bardzo ciekawa i może się spodobać. Dla mnie niestety funkcjonuje tylko jako krótki przerywnik między pełnowymiarowymi kampaniami. Grałem trzyodcinkową kampanię w świecie Deadlansów, który rewelacyjnie tu spasował. Dobrze znajduje się tu konwencja luźna, humorystyczna z dużym dystansem do fabuły i postaci.

Anima Prime jest mocno mechaniczna. Na mój gust składa się z 80% mechaniki i 20% wolnego tworzenia estetycznych scenek. Fabuła w śladowych ilościach. Scenki mogą tworzyć sami gracze bardzo swobodnie opisując swoje akcje tylko dla estetyki, bez mechanicznego znaczenia. Daje to ciekawy smaczek i pozwala na spektakularne opisy "nierealistycznych" działań. Dzięki temu skakaliśmy z pędzącego pociągu, szyliśmy lawiną pocisków odbijających się od mijanych kamieni czy pociągaliśmy łiski w łopoczących na wietrze płaszczach w promieniach zachodzącego słońca. Zerwanie łańcuchów przyczynowości i konsekwencji daje początkowo olbrzymiego kopa w wymyślaniu scenek i rewelacyjną zabawę. Problemem jest iż to samo rozłączenie po jakimś czasie się nudzi a dodatkowy brak przyczynowości redukuje barwne lecz puste deklaracje do kolorowego równoważnika „to ja go tnę”.

Kilim go

Różne przemyślenia o tym czy postacie graczy powinny ginąć czy też jednak nie.

1. Czy postać gracza może dokonać swego żywota?
2. Czy postać może umrzeć w wyniku błędnej decyzji gracza?
3. Czy postać może umrzeć w wyniku pecha na kościach?
4. Czy postać może umrzeć zginąć w wyniku konsekwencji fabularnych?
5. Czy postać może umrzeć za zgodą gracza?

Planetologia TV

Na BBC można obejrzeć interesującą serię dokumentalną opisującą mechanizmy układu słonecznego.

Cuda Układu Słonecznego mogą się przydać zarówno przy wymyślaniu planet do systemów sf jak Traveller jak i przy konstruowaniu kosmologii swoich autorskich gier fabularnych.

-apdejt-
Jest też druga seria tej samej produkcji pt. Cuda Wszechświata dostępna także na BBC.

ps. witam najnowszego obserwującego Beamhita!

photo credit: NASA Goddard Photo and Video via photopin cc

Kolekcja zamknięta

Czasami pojawia się przemożna chęć posiadania wielu podręczników różnej maści. Pragmatycznie patrząc, do grania potrzebujemy tylko jednego. I słusznie, bo po co nam inne skoro jest Warhammer :-).

Można kolekcjonować dla samego kolekcjonowania ale często szkoda portfela widząc kurzące się na półce książki nie oglądane od lat. Czy istnieje jakaś granica zbioru nosząca ślady racjonalności?

Gdzieś, kiedyś, z różnych powodów przychodzi kres giercowania by przejść w tryb pasywnego gawędziarza. Mała, nie zajmująca dużo miejsca na półce kolekcja z pewnością się przyda jeśli wrócą sentymenty i okazja do regularnych spotkań ze starą/nową ekipą.